.

«آدمی پرنده نیست‌

تا به هر کران که پرکشد،

 برای او وطن شود

سرنوشت برگ دارد آدمی‌

برگ‌، وقتی از بلند شاخه‌اش جدا شود،

پایمال عابران کوچه‌ها شود»

 «قنبرعلی تابش»، شاعر افغان

.

.

.

گربه

 به  بچه هایش یاد می داد

جلوی موش  شیر باشند

 و

جلوی شیر  موش

..

.

.

.

بیچاره

 انقدر نقش موش را بازی کرد که

دیگر خودش هم یادش رفت

 روزی  شیر بوده!

.

.

.

.

گام به گام

تمام سهمش

از مدرسه بود......

.

.

.

.

و وقتی داشت

 در امتحان زندگی

با نکبت

مردود می شد

دائم با خود نشخوار میکرد

ای کاش میشد

 همه ی دیکته ها را

 از روی گام به گام نوشت.

اگر 4 تکه نان  خیلی خوشمزه وجود داشته باشد

 و شما 5 نفر باشید

کسی که اصلا از مزه آن نان خوشش نمی آید

  مادر  است

.

.

.

.

حفظ می کرد

 و

نمی فهمید

نمی فهمید

و

حفظ می کرد.

این کل چیزی بود که

 دانش آموز یاد گرفته بود!

آدم های بزرگ در باره ایده ها سخن می گویند

آدم های متوسط در باره چیزها سخن می گویند

آدم های کوچک پشت سر دیگران سخن می گویند

آدم های بزرگ درد دیگران را دارند

آدم های متوسط درد خودشان را دارند

آدم های کوچک بی دردند

آدم های بزرگ عظمت دیگران را می بینند

آدم های متوسط به دنبال عظمت خود هستند

آدم های کوچک عظمت خود را در تحقیر دیگران می بینند

آدم های بزرگ به دنبال کسب حکمت هستند

آدم های متوسط به دنبال کسب دانش هستند

آدم های کوچک به دنبال کسب سواد هستند

آدم های بزرگ به دنبال طرح پرسش های بی پاسخ هستند

آدم های متوسط پرسش هائی می پرسند که پاسخ دارد

آدم های کوچک می پندارند پاسخ همه پرسش ها را می دانند

آدم های بزرگ به دنبال خلق مسئله هستند

آدم های متوسط به دنبال حل مسئله هستند

آدم های کوچک مسئله ندارند

آدم های بزرگ سکوت را برای سخن گفتن برمی گزینند

آدم های متوسط گاه سکوت را بر سخن گفتن ترجیح می دهند

آدم های کوچک با سخن گفتن بسیار، فرصت سکوت را از خود می گیرند 

.

.

.

.

پایان تلخ

بهتر از

تلخ بی پایان

است.

یادگیری

 یعنی

 توانایی فراموش کردن را

 به اندازه به یاد آوردن

داشته باشی.

.

.

.

و

اگر

دروغ

نبود

.

.

کاسبی

تمام

بدلی فروشان

شهر

کساد

می شد..

.

.

و

طلا

 هر روز

 گرانتر

 نمی شد.

.

.

.

.

تمام حجم صدایش را

در چله حنجره اش گذاشت

 و

اخرین نعره اش کشید

و

 با شلیک نگهبان جنگل کف قفس ارام گرفت

..

.

هیچ کدام از تماشا چیان وحشت زده نمی دانستند

 دارد لبخند میزند

و

 میمیرد .

..

.

آخر

شیر پیر

 می خواست

شیر

 بمیرد.

مادرم

به حرمت پدر

 لباس عروسیش را

 روی پیراهن

 سیاهش

پوشید.

چون می خواستند مادرم

 زودتر از سیاه در بیاید

.

.

.

بعد از خاموش شدن چراغ پدر

مردان محل !؟

جلوی خانه یمان

 چهل چراغ روشن  کرده بودند.

 ولی نمیدانم

 چرا خانه مان

 اینقدرتاریک بود.

بعد از مرگش

 نمیدانم

 ما بر سر خاک میرویم

یا خاک

بر

 سر ما

شاید هم را  نمیدیدیم

ولی از همیشه بهتر احساستان می کردم

چه انهایی را که از صمیم قلب دوست داشتم و چه انهایی که باید تظاهر می کردم دوستشان دارم و لبخندهای الکی به هم تعارف میکردیم.

خدا را سپازگزارم که این همه خوبی و افراد خوب را در مسیر راه من گذاشت .

تمام دانش اموزان و همکارانم را حداقل با خاطره ای به یاد دارم که از یاداوری بعضی از این خاطرات تا صبح  بیدارم.

فاصله بین افراد تابعی از جغرافیا نیست

از خاطرات مشترک است

من به بعضی از شما خیلی نزدیکم

یک بار به قلب خود خوب بنگرید!!

.

.

.

بچه بودم

به پدرم تکیه می کردم 

و قد می کشیدم

و

.

.

.

حالا

بچه دارم

.

.

.

و فکر می کردم

پدرم به من تکیه می کند

چقدر اشتباه می کردم

من دستانت را بیش از همیشه دوست دارم

نوازشم کن

بگذار گذشت زمان را فراموش کنم

و مثل همیشه فقط به تو تکیه کنم

فقط به تو

آیینه خدا

در قلب منی

.

روی پیشانی ات نوشته

 محبت پدر شعبه دیگری ندارد.  

تمام مدتی که مادرم بیدار بود

 داشت زندگی ما را وصله می کرد.

  خواب بودیم

و 

 نمی دیدیم

.

.

.

.

چه حیف

وقتی بیدار شدیم

 که او  خوابیده بود.

.

.

.

.خدایا مرا لحظه ای به بهشت ببر.

.

.

.

نه به خاطر

هر چه در آن هست

.

.

به خاطر قدمی

که مادرم بر چشمم می گذارد.

.

.

.

مادرم

باز هم

 راه برو.

شمعم

ولی در باد

دیگر 

هیچ پروانه ای دور و برم نمانده

در خود می سوزم

و

اتاقی که روشنش کرده ام

پنجره ندارد

تا کی باید بسوزم؟

کوتاه تر از همیشه من و

  یلدایی تر از همیشه شب.

یکی نیست مرا خاموش کند؟

.

.

.

همیشه دانش آموزیم حتی اگر ندانیم و یا ... نخواهیم
.

و همیشه سایه معلمی بر سر ماست
.

و باید آموخت

 تا بود.
.

معلمی نان سفره انسانیت است .
.

نمی دانم

.

 با یارانه

.

 یا

 بی یارانه

ولی با هر قیمتی که هست
.

خدا هیچ وقت سفره مان را بی نان نکند
.

آخر
.

نان برکت سفره است

استاد عزیز
.

با یک گل بهار می شود
.

این را اولین معلم بشر زمزمه می کرد

همیشه گل باشی.

با زحمات قابل تقدیر همکاران مجتمع در کلاس های اول و سوم و همچنین مدیریت و معاونت محترم و جمعی از اولیای دانش آموزان مراسم جشن الفبا در مجتمع بر گزار شد.

آنچه در ذیل می آید گزارش تصویری مراسم به کوشش آقای اکبرزاده همکار محترم کلاس سوم و چهارم می باشد