نوشته های من در ترکیه

وبلاگ شخصی مجید نظری

 
مثلا آشتی با فضای مجازی
نویسنده : majid nazari - ساعت ۸:۳٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/۱/٢٢
 

 

 

 

نه اینکه با فضای مجازی آشتی کرده ام. نه، هنوز هم مثل یک کودک یک دنده  اعتقاد دارم چشم را باید صرف واقعیت کرد، ولی خیلی از دوستان بزرگوارم من را شرمنده می کنند و به همین دلیل تلاش میکنم این راه ارتباطی را تا حد امکان زنده نگه دارم ، هر چند میدانم  این دوستی نچسب بعید است رشد کند تا چه پیش آید. شاید در تلگرام و اینستا هم کلبه ای بزنم بی رونق و با صفا ، به پاس لطف بزرگوارانی که هیچ گاه نتوانستم آنگونه که سزوار بود از آنها قدردانی کنم. 

فرق دارم با همه.

با اعداد قهرم

هر چند میدانم حاصل ضرب عشق ، عقل را از کار می اندازد.

شنا بلدم

و نه اینکه آب نیست

که خلاف جهت آب رفتن مرا از خط مسابقه دور کرده است.

قلبم همیشه  گوش به زنگ  احساسم است،

و با هر نجوایی مضرابش را تند میکند .

من قرار نیست به جایی برسم

من دونده ایی هستم که سرم درد میکند  برای دویدن، 

و نه جایزه ای که قرار است بدهند.

فرق دارم با همه.

میدانم این سر درد

آخرش درد سر میشود.